Ja, dat was de boodschap van dokter Van Royen gisteren: gaat u maar, en laat het gips maar hier. Hij was erg tevreden over hoe het bot geheeld was (geconsolideerd noemde hij dat), alles zat weer helemaal stevig aan elkaar vast. Erg GOED NIEUWS dus.

Ja, en hoe voelt dat nou – staan en lopen zonder corset is heerlijk! Een wonderlijke gewaarwording na al die jaren … zo gewoon en zo bijzonder! Ik kan goed merken dat m’n onderrug de afgelopen maanden vakantie heeft gehouden, het bot zit goed maar de spieren, die nu al het werk moeten doen, vinden al die plotselinge activiteit wel erg overdreven … maar doen desondanks goed hun best. Ik zal de komende maanden flink aan de bak moeten om de verloren spiermassa en -kracht terug te krijgen, maar al met al kunnen we stellen dat we het doel gehaald hebben: het gips is eraf and I still stand.

Ik heb gisteren trouwens voor het eerst m’n eigen rontgenbeeld gezien. Even schrikken … zit dat allemaal bij mij van binnen?! Kijk nou wat een grote schroeven, hallo he … ! Ik ben er nog van onder de indruk, letterlijk een mecanobouwwerk. Maar het doet z’n werk voorbeeldig, en ik ben erg blij dat de metalen staven zo hoog doorlopen, want de ervaring heeft geleerd dat bij korte staafjes men na verloop van tijd toch weer voorover gaat hangen.

Speaking of which, mijn houding zal altijd een belangrijk aandachtspunt blijven. Daarom zijn we vandaag al met Mensendiek-therapie gestart, de eerste sessie was al erg leerzaam. Als ik dat goed onder de knie heb, kan ik aan de bovengenoemde spierkracht gaan werken, maar dan zijn we al wel even verder, denk ik.

6 juni is het vandaag: precies 3 maanden geleden ging ik het ziekenhuis in en had ik geen idee hoe het allemaal zou lopen. Well, now we know … Tropenmaanden zijn het geweest, maar zo de moeite waard. Het resultaat is beter dan ik had verwacht en eigenlijk wel alles wat je mag hopen met zo’n aandoening. Dat ik er zo goed uit ben gekomen, schrijf ik toe aan plenty hulp van Boven, de liefde en nimmer aflatende zorg van Ribanna dag en nacht, en de magnifieke steun die ik van mijn familie en jullie allemaal heb gekregen; daardoor was het laatste restje dat nog nodig was op te brengen. Maar feit is: jullie support en constante aanmoediging heeft me er doorheen gesleept. THANK YOU SO MUCH!! En Bryant, bedankt dat je deze geweldige site hebt opgezet.

Dit lijkt me een passende afsluiting van deze weblog, waarop het hele wel en wee van de afgelopen maanden in detail beschreven staat, compleet met al jullie reacties. Een bijzondere en kostbare herinnering. Tot slot dan, voor wie zich afvraagt: hoe zie je er nou eigenlijk uit? Well, see for yourself …

Tot de volgende keer when we meet in person.

Merryn en Ribanna

Dear all,

Een wisselende week, met enerzijds een flink vermoeid lijf na de fysio-oefeningen (gewoon STAAN, knie niet op slot, heupen strekken, schouders laag en hoofd aan een touwtje omhoog  – weet je wel hoe MOE je daar van wordt … dat van dat touwtje is niet letterlijk hoor, dat denk je erbij om je te helpen je nek goed te strekken), maar anderzijds ook succes met gisteren weer een Vlietwandeling. Als de linkerheup eenmaal op gang komt, zo na een kwartier flink doorlopen, doet ie ‘t behoorlijk goed, dus ik vind dat hoopvol. En ik betrap mezelf er nou soms op dat ik ergens van wegloop, na een paar passen denk: ik vergeet wat … o ja, m’n rollator … Ook een goed teken, toch? Riban zei daarbij eens: wat loop je goed zonder rollator!, dus er zit echt verbetering in. Ben echt benieuwd hoe ‘t zonder corset gaat voelen. Verder snak ik naar de douche en het strand, maar ja, laat ik niet in herhaling vallen …

Leuk, al die stemmen uit het verleden, hi folks, long time no see! Harry, als je naar boven scrollt en onder Laatste berichten een bericht aanklikt, verschijnt er bovenin een navigatieknop om tot aan het begin terug te klikken.

Ik verwacht de komende weken niet veel nieuws meer, dus het eerstvolgende bericht is op of kort na 5 juni – hopelijk onze GA-dag, ofwel Gips Af-dag.

Tot dan,

Merryn

Dear all,

Na een nachtje ziekenhuis gelukkig weer terug bij huis, wat altijd een verademing is. En in zekere zin is het ook terug bij af.

Maandagochtend half tien stond de ambulance voor de deur. Onderweg natuurlijk praten over de aankomende gipswissel en het linkerbeen dat twee maanden niets had gedaan, en de broeder zei: ‘Als je een bodybuilder twee maanden op z’n bed laat liggen, is alles weg.’ Nou was mijn been al niet van het formaat bodybuilder en de proporties waren inderdaad bedenkelijk geslonken, maar zoals bij alles de laatste tijd dacht ik, we’ll see …

De aankomst in het ziekenhuis had iets van een deja-VU, alsof je niet weg bent geweest. De afspraak bij de gipskamer was om 13.30. Tegen 2′en gingen ze aan de slag, maar dat was het begin van Murphy-achtige taferelen: de gipsmeesters (andere dan vorige keer) hadden geen passend ondertuniek meer, dus die werd ter plekke gefabriceerd uit een rol van dezelfde stof. Het gips wordt gemaakt door twee componenten te mengen, waardoor het vloeibaar en warm wordt, waarna het in een tweelagig boventuniek gegoten wordt, uitgewalst en om je lijf gevormd. De eerste lading mengde niet goed en was dus onbruikbaar. De tweede was goed waarmee het voorpand gemaakt werd, maar de derde was te vloeibaar waardoor het achterpand niet hard werd. Toen ze ‘m af wilden halen, bleek dat het gips onderin doorgelekt was, waardoor m’n achterbeen gratis geharst werd … (‘t viel wel mee hoor Uiteindelijk leek de vierde poging weer te slagen, totdat ze de rits door z’n stop ragden … ja, als er 1 ding mis gaat, volgt er altijd meer … Hij kon gelukkig nog in elkaar worden gezet, maar Riban en ik hebben onze twijfels of die ‘t de komende weken gaat uitzingen. Hier en daar moest het corset bijgezaagd worden, en dat wordt aan je lijf gedaan. Ook iets om een beetje zenuwachtig van te worden … maar goed, met nog wat horten en stoten had ik twee uur later m’n nieuwe corset. Daarna foto’s maken en terug naar de afdeling.

Na wat uitrusten gingen Riban en ik ‘s avonds een eerste wandeling maken. Toen kwamen de beperkingen van de linkerkant pas goed aan het licht. Met een zwakker been en een stijvere heup was het qua lopen inderdaad terug bij af, inclusief vermoeidheid naderhand. Dat was redelijk ontnuchterend na de lange wandelingen van vorige week en ik baalde er een beetje van. De volgende ochtend ging het al iets beter, ook toen het corset hier en daar nog wat aangepast was, maar houding en training zullen de komende weken nog belangrijkere aandachtspunten worden.

Tot mijn verbazing stond een consult met de chirurg niet op het programma, maar na wat regelen en bellen is dat wel gekomen. De foto’s bleken er ‘keurig’ uit te zien; dat was een hele geruststelling en voor mij het belangrijkste. Ik heb meteen een volgende afspraak gekregen voor 5 juni; dan worden er weer foto’s gemaakt die door de chirurg worden beoordeeld. Ja, dan gaat ‘t erom spannen …

Toen ik ‘s middags thuiskwam, bleek m’n been ook nog niet sterk genoeg om me de trap op te tillen. Beetje lastig, gelukkig is m’n bovenlijf sterk genoeg om dat te compenseren, maar er is dus gewoon werk aan de winkel voor de komende tijd.

Wij gaan de rest van deze dag even take it easy, morgen even goed poekelen met de fysio over de nieuwe situatie, en volgende week woensdag horen jullie weer van ons.

Cheerio.

Dear all,

Ben inmiddels van alle pijnstillers af en gisteren twee keer nieuw wandelrecord. Was erg moe maar niet meer versleten en vanmorgen (na wat uitslapen) weer redelijk fit, waaraan ik merk dat m’n lijf de extra inspanningen kan oppakken om grenzen te verleggen. Gaat goed dus, ook met de fysio-oefeningen.

Gister is Bryant gekomen voor de vakantie, hij is vandaag met Riban en Crystel Leiden in. Morgen komen m’n collega’s van mijn afdeling Medical Services van MSD, vind ik erg leuk. Voor de rest geen nieuws, lieve mensen, het volgende bericht plaatsen we volgende week woensdag na de gipswissel en overnachting in de VU. Ik ga ervan uit dat alles ok zal zijn bij de controles en dat het bot voorbeeldig geneest, maar ik zal toch blij zijn als ik jullie dat volgende week ook kan melden.

Fijne week verder en bye for now again.

Vandaag hadden Ribanna en ik allebei: kom, we gaan weer een lekker stuk lopen. Heerlijk weer ervoor, natuurlijk. Nou maakte ik er vroeger nooit zo’n gewoonte van om door mijn woonplaats te wandelen. Ik sjeesde er twee keer per dag doorheen naar en van werk, of heel soms ‘s op de fiets, maar wandelen was nooit m’n favoriete bezigheid. Da’s rap aan het veranderen. Voorschoten is echt mooi. (Dat wist ik natuurlijk al wel, maar nu zie ik ‘t … ja … vanuit een andere hoek, een nieuw perspectief, zullen we maar zeggen …) En Voorschotenaren zijn echt leuk. Het is gewoon een dorp hier. Zo kwamen we de kapper om de hoek weer tegen (die had eerder al speciaal de auto aan de kant gezet om ons te feliciteren met de grote verandering), en een bijna gepensioneerde basisschooldocent Pieter die al 33 jaar in Voorschoten lesgeeft en de meesters Ringma en Weeda nog kende (meester Ringma [5e klas] en z’n sigaren heb ik geen slechte maar ook geen uitgesproken goede herinneringen aan, maar meester Weeda [6e] wel.) Pieter woont op het hoogste plekje van Voorschoten en omgeving (een flatgebouw aan de Vliet) en heeft uitzicht tot Rotterdam, Alphen, Schiphol en de duinen. Anyway, het was de langste en verste wandeling tot nu toe. (Ja, ik was wel moe, but what the heck …)

De kweek die ik voor alle zekerheid door de huisarts had laten aanvragen bleek deze week negatief, geen beestjes meer dus, was toch wel een opluchting. Ik ben dus weer met m’n Bechterew-middel Enbrel begonnen. Daar was ik terughoudend mee omdat dat middel je weerstand verlaagt, en in het ziekenhuis hadden ze spookverhalen over bacterien die zich te veel kunnen vermenigvuldigen en zich op het metaal in je lijf gaan nestelen … jullie snappen m’n reserves. Maar goed, tijd om weer te beginnen, want in het ziekenhuis hadden ze al gemeld dat de bloedbezinking (maat voor ontsteking in je lichaam – bij Bechterew altijd verhoogd) weer forse waarden had bereikt. En misschien helpt het middel voor gewrichten die een beetje moe van het corset worden.

Verder lees ik aardig wat in diverse boeken, voor wie het interesseert mijn huidige titels: ‘s ochtends vaste prik voedsel voor de geest uit de standaardwerken van onze kerk: Bijbel, Boek van Mormon, Leer en Verbonden en Parel van Grote Waarde. Dan ben ik door mijn 4e Alistair Reynolds, Redemption Ark (SF) heen en zit ik eigenlijk nu in vier boeken tegelijk: De vliegeraar van Khaled Hosseini (waarschijnlijk bij velen van jullie bekend, very impressive!), Israel! Do You Know van LeGrand Richards (religieus, over de nakomelingen van Abraham), The Reality Dysfunction van Peter Hamilton (SF) en tot slot Slaughterhouse 5 van Kurt Vonnegut (ja, hoe moet je die nou omschrijven … voor die moet ik wel in de mood zijn, Sjoerd …

Nou lieve mensen, ga de nieuwe week met goede moed in, jullie moeten waarschijnlijk aan de buitenkant harder werken dan ik, maar troost je, ik aan de binnenkant. ik zal aan jullie denken!

Dear all,

De kop zegt het al, erg weinig gedaan sinds zondag. Na een paar dagen kwam de pit van vorige week een beetje terug, maar ‘t blijft mondjesmaat, dus ik hou m’n gemak maar. Ik word wel steeds bedrevener in sudoku’s oplossen en ik loop ook al heel aardig kleine stukjes zonder rollator. ‘t Is een beetje een ‘play-that-funky-music’-loopje (anderen zouden ‘m zeer passend vinden voor the Ministry of Silly Walks …), maar goed, je komt er en ‘t is weer een stukje onafhankelijkheid. En zo ongemerkt gaat het linkerbeen steeds meer doen wat ik wil, if I talk nice to it. Die dermatoom blijft vervelend, maar ik leg me er bij neer voor de komende maanden.

Trouwens veel sollicitaties gehad op de functie van strandvervoerder …

Greetings weer!

Hello again,

Na een paar goede dagen begon het lijf gisteren onmiskenbare signalen af te geven in de trant van ‘doe ‘s even rustig joh, beetje gas terugnemen a.u.b. …’ Terugkijkend kan ik me daar wat bij voorstellen. Ik ben behoorlijk actief geweest, lang corset aangehouden overdag zodat ik wat minder afhankelijk was. Donderdag kwam de fysio, Debbie, die een blokje rond is meegelopen en concludeerde dat het lopen inderdaad heel aardig ging, en die oefeningen voor m’n schouders en nek heeft gegeven. Dat leek weinig om ‘t lijf te hebben, maar schijn bedriegt. En ik me de volgende dag maar afvragen waarom ik ineens zo’n last van m’n ribben had … Anyway, goede oefeningen, maar voorzichtig beginnen dus, ook al lijkt ‘t niet inspannend.

Vandaag heb ik er een echte rustdag van gemaakt, bijna de hele dag op m’n bed gelegen zonder corset, denk dat ik dat morgen ook doe, voelt wel goed. (Behalve als mensen uitgebreid gaan vertellen dat ze naar het strand gaan en zo … Ik probeer al tijden mensen om te kopen om me een keer naar het strand te rijden, maar de bereidwilligheid is ver te zoeken!! Snap je dat nou … ?)

Weer genoten van de reacties en kaarten en attenties, thank you once again folks.

See ya later

Ja lieve mensen, en dan lijkt er ineens schot in te komen … Eergisteren in het heerlijke zonnetje zijn Riban en ik voor het eerst naar de Vliet gelopen, het equivalent van drie blokken om. En ‘s avonds nog een keertje met schoonmoeder Mariken erbij. Ok, de volgende dag wel een beetje moe, maar ja, een kniesoor … het lopen kost me voor m’n gevoel weinig inspanning en ik kan nu een aardig eind uit de voeten, maar naderhand merk ik wel dat m’n lijf toch flink wat moet verstouwen daarvoor (ja, ik zie jullie al denken: ‘he he, vind je ‘t gek … !’). Dan voel je dat er het nodige gebeurd is daaronder in die rug en dat complete genezing nog wel even tijd nodig heeft. Ik had het een paar dagen zonder pijnstillers gedaan, gewoon om te kijken, ging helemaal niet slecht maar 24 uur pijnstilling van zo’n pilletje 1x/dag laat je je toch wat beter voelen (reclame maken … ik … hoezo … ???) En je slaapt er ook beter op.

‘s Ochtends blijft m’n beste tijd, vind het ook lekker om dan wat rond te potteren. Merkte vanmorgen dat ik verbluffend gemakkelijk bij de Weetabix kon, die toch op de bovenste plank lag … Het was zo’n moment van ‘he, ik sta echt weer recht!’

Morgen om 11.00 uur komt de fysio aan huis voor een eerste gesprek. Dat heeft even op zich laten wachten, maar dat vond ik eigenlijk wel prima, ik heb er nu pas echt wat energie voor. Met lopen heb ik denk ik niet meer zo heel veel begeleiding nodig, het zal vooral gaan om de houding: bovenrug en nek zo recht mogelijk houden. Die spieren willen ook wel, maar daar zal ik toch veel aandacht aan moeten geven. En straks als het corset af is in juni, zal ik m’n spiermassa weer moeten opbouwen, want daar is toch wel het nodige van afgegaan …

Dat was ie weer, tot snel!

Dear all,

Deze week is redelijk rustig voorbijgegleden, sommige dagen gammel, maar sommige, zoals vandaag, aardig fit. Ik kan steeds langer het corset aanhouden, waardoor ik langer mobiel blijf, soms ga ik ook even liggen met corset aan (wat niet comfortabel klinkt maar ook zo z’n voordelen heeft, heb ik ontdekt) om dan weer verder te keutelen. Af en toe bekruipt me een gevoel van ‘ik geloof dat ik een beetje gallisch word van zo de hele tijd liggen/zitten’, en dan moet er even een cd met flink volume tegenaan, lekker meegalmen, doet wonderen. En naast m’n bed staat het oude brikkie van een gitaar die ik in de 4e van de middelbare school van een klasgenoot voor 30 gulden heb overgenomen en waar ik op het leren spelen, lekker licht ding dus, ik kan ‘m op m’n buik leggen en een beetje met de muziek meetokkelen.

De volgende gipswissel is op 7 mei, dan word ik weer een dag opgenomen om me een nieuw corset te laten aanmeten en moet ik een nachtje blijven voor allerlei controles en foto’s e.d. De verwachting is dat ik dat corset dan nog een week of 4 moet dragen. Dan komt het eind dus in zicht, zei hij gretig, maar goed, zover is het nog niet. Ik merk dat ik meer moeite moet doen om geduldig te blijven, hoort waarschijnlijk bij je wat beter voelen …

Als je langs wil komen, bel even, dan maken we een afspraak.Tot volgende keer!

One month down, two to go …

Dear all, this is me,Merryn,

Inderdaad, de eerste en heftigste maand van de drie zit erop. Ik vond het wel een goed moment om de balans op te maken van ‘operatie Merryn’ tot nu toe.

De operatie zelf is dus zeer geslaagd, dat wist dr. Van Royen ons al meteen te melden. Alles voelt ook heel gedegen daaronder. De chirurg had gezegd dat je een truck aan die constructie kon hangen, en dat voelt ook wel zo. De pijn valt over het algemeen mee, zeker in de rug, ik heb nog het meeste last van de dermatoompijn in m’n linkeronderbeen: overgevoelige huid doordat de gevoelszenuw een tik heeft gekregen of nog maar niet kan wennen aan de nieuwe situatie. Gaat wel over.

Recht staan en liggen is heerlijk. De balans voelt zoveel beter en er is weer ruimte in m’n borst en buik. Lopen gaat me al aardig goed af met de rollator, we oefenen bijna elke dag op het pleintje achter ons huis. Ik ontdekte laatst dat ik dus ook op m’n buik kan liggen, ‘t is dat m’n hoofd niet helemaal opzij wil draaien anders had ik zo best lekker kunnen slapen, denk ik.

Dat het herstel zoveel complicaties zou geven, had denk ik niemand verwacht, ook in het ziekenhuis niet. Ik moet zeggen dat dat er wel flink heeft ingehakt bij me. Afgezien van mijn kromstaan had ik altijd een redelijk gezond, sterk en voorspelbaar lijf, ik wist zo’n beetje wat ik had aan mezelf. Ik heb nu een flinke dosis respect gekregen voor alles wat er mis kan gaan in een lichaam en hoeveel rekening je daarmee moet houden. Een gezond lijf is geen vanzelfspekendheid! In dat opzicht voel ik me nog een beetje ontheemd, als een gast in m’n eigen lichaam. Als ik op een goede dag te veel doe, ben ik gewoon een paar dagen daarna ‘gestrekt’, volkomen gevloerd. Dat ging op een gegeven moment zwaar irriteren bij me, maar gelukkig konden Riban en ik erover praten en het in perspectief plaatsen: vanaf de operatie heb ik mezelf constant gepusht om op de been te komen, toen om te gaan lopen en verder te lopen, steeds die stijgende lijn vasthouden. Dat is ook goed geweest. Maar nu ik thuis ben, is m’n lijf van ‘presteren’ overgeschakeld op ‘genezen’, en er valt natuurlijk nog zat te genezen en aan te passen daarbinnen. En daar gaat natuurlijk veel langer overheen dan ik in eerste instantie wil. Ik mag nu m’n geduld oefenen, dat is soms een flinke inspanning, maar het is ok.

We zijn dus nog steeds voorzichtig met bezoek en dat is dus echt niet omdat we niemand willen zien, maar omdat steeds blijkt hoe voorzichtig we (ik) moet(en) zijn. Jullie nimmer aflatende steun blijft me kracht geven en inspireren, weer heel veel dank daarvoor.